nasz kanal na youtube
  • header
  • header
  • header
  • header
  • header
  • header

Wystawa „Metafory realności” 2014 w DCF Domek Romański

f

W czwartek 22 stycznia 2015 r. o godz. 17.00, w Dolnośląskim Centrum Fotografii „Domek Romański” we Wrocławiu, odbędzie się wernisaż wystawy Metafory realności 2014.

Na ekspozycji swoje prace zaprezentują artyści z Okręgu Dolnośląskiego Związku Polskich Artystów Fotografików.


Uczestnicy:

Ewa Andrzejewska, Jan Bortkiewicz, Jacek Braun, Czesław Chwiszczuk, Zdzisław Dados, Sławoj Dubiel, Andrzej Dudek-Dürer, Alek Figura, Tomasz Fronckiewicz, Barbara Górniak, Waldemar Grzelak, Zenon Harasym, Roman Hlawacz, Janina Hobgarska, Zdzisław Holuka, Daria Ilow, Paweł Janczaruk, Piotr Komorowski, Ryszard Kopczyński, Krzysztof Kowalski, Krzysztof Kuczyński, Stanisław Kulawiak, Jacek Lalak, Magdalena Lasota, Adam Lesisz, Jarosław Majcher, Ewa Martyniszyn, Marek Maruszak, Janusz Moniatowicz, Janusz Musiał, Piotr Maciej Nowak, Wacław Ropiecki, Andrzej Rutyna, Krzysztof Saj, Alina Ścibor, Dorota Sitnik, Maciej Stawiński, Joanna Stoga, Rafał Warzecha, Jerzy Wiklend, Iwona Wojtycza-Fronckiewicz, Wojciech Zawadzki, Waldemar Zieliński.

 

Tytuł wystawy jest pojęciem szerokim, a w przedstawionych pracach twórcy posługujący się obrazem fotograficznym określają w różnorodnych kontekstach i znaczeniach swoje relacje z otaczającą ich rzeczywistością.

 

Prace prezentowane na przygotowanej przez Stanisława Kulawiaka wystawie Okręgu Dolnośląskiego ZPAF pt. „Metafory realności” można, pod względem formalnym oraz w oparciu o jej tytuł, podzielić na dwie grupy. W pierwszej znalazłyby się fotografie, które akcentują różnicę świat–obraz i w niej zawierają intencję metaforyczną. Do grupy drugiej można by przypisać te fotografie, w których napięcie przebiega wewnątrz jednego bądź między kilkoma obrazami oraz pomiędzy elementami zestawionymi ze sobą działaniem autora, za pomocą np. fotomontażu czy zmodyfikowanej kolorystyki.

Mateusz Palka – fragment tekstu z katalogu wystawy.

Kurator - Stanisław Kulawiak

Wystawę można będzie oglądać do 21 lutego 2015

Ekspozycji towarzyszyć będzie katolog.

 

Teczka prasowa do pobrania tutaj

 

Organizatorzy:

Dolnośląskie Centrum Fotografii "Domek Romański" - Galeria Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu

Związek Polskich Artystów Fotografików - Okręg Dolnośląski


Patronat medialny:


Mecenat:

Marszałek Województwa Dolnośląskiego

Projekt dofinansowany przez miasto Wrocław

 


więcej informacji

Polecamy nowe wydawnictwo Wędrowanie. Jednoosobowy teatr Wiesława Komasy

f

Ukazała się trzynasta publikacja z serii „Czarna Książeczka z Hamletem”, która wydawana jest w ramach Wrocławskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora, przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu i Wrocławskie Towarzystwo Przyjaciół Teatru. Bohaterem książki, autorstwa Katarzyny Flader-Rzeszowskiej, zatytułowanej „Wędrowanie. Jednoosobowy teatr Wiesława Komasy”, jest wybitny aktor teatralny, filmowy, dubbingowy, recytator, reżyser  i  pedagog – Wiesław Komasa.

 

Wędrowanie Wiesława Komasy określają zarówno spektakle zespołowe, poetyckie koncerty słowa, jak i praca pedagogiczna. Zasadniczy wpływ ma na nie także teatr jednego aktora. Dla Komasy monodram to spotkanie z drugim człowiekiem, to zmaganie się poprzez scenę ze światem i samym sobą. Jego aktorstwo zawsze niesie jakiś problem, wartości, o które artysta chce i musi walczyć.

Komasa nie stworzył wielu monodramów, bo w ponad czterdziestoletniej pracy artystycznej zaproponował siedem wypowiedzi jednoosobowych, większość przygotował na początku drogi zawodowej. Wynikało to z buntu młodości, z gorącej potrzeby wypowiedzenia się na ważne tematy, z żaru emocji drzemiących w aktorze. Czas łagodzi uczucia. Wiesław Komasa nigdy jednak nie przestał wyrażać w jednoosobowym teatrze swoich pragnień i wątpliwości. Dowodzi tego Katarzyna Flader-Rzeszowska, która z dbałością o historyczne szczegóły ukazuje osobną i wyjątkową drogę artysty.

 

Autorka przy okazji pisania książeczki o wędrówkach Komasy – artysty poszukującego, tak naprawdę chce opowiedzieć, niejako przy okazji, całą jego biografię. Sięga więc do Nowego Wiśnicza, jakieś 40 km od Krakowa, gdzie urodził się Wiesław w roku 1949, w rodzinnie humanistów, nauczycieli (matka bibliotekarka i siostra – polonistka, to gwarancja „oczytania” i dobrego gustu literackiego przyszłego artysty). Potem krakowska PWST im. Solskiego (1967-1972) i wpływ szkoły: Zofii Jaroszewskiej, Danuty Michałowskiej (pierwszej „solistki” w modelu monodramatycznym), Jerzego Jarockiego, a nawet Jerzego Grotowskiego (do którego idei teatru ubogiego i ofiarniczego będzie Komasa powoli dorastał). (…) Potem idą spektakle jednoosobowe artysty, od Wołającego (1971) – przez min. Moją bajkę (1972) i Odejście Kaina (1973) – do Yoricka, czyli spowiedzi błazna (2006). Flader znakomicie operuje materią poetycką tych przedstawień; czyta, cytuje i rozumie ich poezję.

Prof. dr hab. Jan Ciechowicz


 

Wiesław Komasa (nota biograficzna)

(ur. 15 stycznia 1949 roku w Nowym Wiśniczu) – aktor teatralny, filmowy, dubbingowy, recytator, reżyser, pedagog. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie dostał angaż w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. Jego pierwszą rolą był Albin w Ślubach Panieńskich w reż. Macieja Prusa (1971). Po dwóch sezonach rozpoczął pracę w Teatrze Nowym w Poznaniu (1973--1988), gdzie dyrekcję obejmowała Izabella Cywińska. Na ekranie zadebiutował w roku 1975 w filmie Kazimierz Wielkich (reż. E. i Cz. Petelscy) W latach 1980-1986 współpracował z Teatrem im. Andrzeja Jawienia Krystyny i Celestyna Skołudów. W roku 1988 przeniósł się do Warszawy. Należał do zespołu Janusza Wiśniewskiego (rola w Olśnieniu). W tym samym roku rozpoczął pracę w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (obecnie Akademia Teatralna), z którą związany jest do dziś. W latach 2003-2004 pracował na etacie w Teatrze Polskim im. Arnolda Szyfmana.

W teatrze jednego aktora debiutował spektaklem Wołający (1971), opartym na kolażu utworów poetyckich i fragmentach Księgi Eklezjasty. Rok później przygotował Moją bajkę na podstawie fragmentów utworów Hessego, Tagorego, Stachury, Konwickiego. W 1973 roku przedstawił Odejście Kaina – poemat Marianny Bocian. Łącznie w swoim artystycznym dorobku ma 7 spektakli jednoosobowych (Z kilkoma małymi poprawkami 1975; Moje źródła 1986; Dopokąd idę 2003; Yorick, czyli spowiedź błazna 2006). Jego żona Gina Łopacińska jest śpiewaczką. Występowała z zespołem Spirituals and Gospel Singers. Mają czworo dzieci: Jana, Marię, Szymona i Zofię. Za całokształt pracy artystycznej i pedagogicznej w 2011 roku Wiesław Komasa otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a w 2012 Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaczył go Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

 

Katarzyna Flader-Rzeszowska – historyk teatru, wykładowca akademicki. Ukończyła Wydział Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza oraz Wydział Nauk Historycznych i Społecznych na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, absolwentka Podyplomowych Studiów Humanistycznych w Polskiej Akademii Nauk. Doktorat uzyskała w Instytucie Sztuki PAN. Obecnie wykłada na Komunikacji Medialno -Kulturowej UKSW. Jest zastępcą redaktora naczelnego kwartalnika „Kultura-Media-Teologia”, współpracuje z miesięcznikiem „Teatr”. Wielokrotna laureatka konkursów recytatorskich. W teatrze jednego aktora zadebiutowała spektaklem Oczami mojej żony na podstawie Wesel w domu Bohumila Hrabala. Jest autorką książek Promieniowanie rapsodyzmu. W kręgu myśli i praktyki teatralnej Mieczysława Kotlarczyka (Warszawa 2008), Miejsca teologiczne w kulturze wizualnej (Kraków-Warszawa 2013), współredaktorką publikacji Jan Paweł II człowiek kultury (Kraków 2008), Słowo w kulturze współczesnej (Warszawa 2009) i innych. Od lat obserwuje i opisuje ruch teatrów jednego aktora

 

Oficjalana promocja publikacji odbędzie się w ramach WROSTJA 2015

 

Materiały prasowe

 

Czarna Książeczka z Hamletem"

Seria wydawnicza poświęcona ruchowi teatrów jednego aktora i sylwetkom wybitnych aktorów polskich i zagranicznych. Wydawana od 2007 roku w ramach Wrocławskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora przez Wrocławskie Towarzystwo Przyjaciół Teatru i Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu.
Do tej pory w serii ukazało się 13 publikacji. więcej

 

Projekt wydawniczy „Czarna Książeczka z Hamletem”
dofinansowano ze środków

Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu
Instytucji Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 

Od 20 stycznia 2015 roku dostępna w Dolnośląskim Centrum Informacji Kulturalnej,
Wrocław, Rynek-Ratusz 24, parter

więcej informacji

XII EDYCJA WYSTAWY „Znad Dunaju, Wełtawy i Wisły. Medalierzy i ich dzieła”
w Budapeszcie

f

16 stycznia – 8 lutego 2015 r.
Galeria Węgierskiego Związku Artystów Plastyków

(ul. Andrássy, nr 6, I piętro, Budapeszt)

Wernisaż: 16 stycznia 2015 r, godz. 18.00


Wystawa z cyklu Znad Dunaju, Wełtawy i Wisły. Medalierzy i ich dzieła, to kolejna odsłona twórczości artystów z Czech, Węgier, Słowacji i Polski, wypowiadających się w medalierstwie i w małej formie rzeźbiarskiej. Wystawa swą formułę zawdzięcza pomysłowi profesora Jacka Dworskiego oraz współpracy Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu, Muzeum Miejskiego Wrocławia oddziału Muzeum Sztuki Medalierskiej i oczywiście partnerów, którymi są: Wegierski Związek Artystów Plastyków w Budapeszcie, Slovácké muzeum w Uherském Hradišti, Muzeum Monet i Medali w Kremnicy.

 

W styczniu 2015 roku, w Budapeszcie, zaprezentowana zostanie XII edycja wystawy z cyklu Znad Dunaju, Wełtawy i Wisły. Medalierzy i ich dzieła, która wprowadzi widza w samo centrum współczesnego medalierstwa europejskiego. Przedstawiciele czterech krajów: Josef Karol Höger i Roman Lugár ze Słowacji,  Miroslava Nová i Otakar Dušek z Czech, Éva Varga i Virág Szabó z Węgier, Joanna Bebarska, Alicja Majewska i Sebastian Mikołajczak z Polski prezentują bardzo różnorodne i niezwykle interesujące dzieła. Są to bardzo różnorodne dzieła.

 

Współczesna forma medalu pozwala na wypowiedzi wieloznaczne z podtekstami, co w powiązaniu z bardzo zróżnicowaną formą plastyczną  tworzy jedyne w sobie  zakodowane znaki. Dzieła wielu artystów są zarówno bliskie wypowiedziom figuralnym, jak również abstrakcyjnym. Każde z nich opowiada swoja własną historię.

 

Józef Stasiński, nestor polskich współczesnych medalierów w bardzo interesujący sposób wypowiadał się na temat współczesnego medalierstwa mówiąc, że medal był i jest dokumentem czasu, w którym powstaje, ale chce go poszerzyć o dodatkowe wartości wyrazowe, ażeby mówił o chwili, tej ulotnej, nie zasługującej na długie opisywanie: o chwilach, z których składają się nasze dni i dzięki którym zapamiętujemy koloryt otaczających nas zjawisk.  Artysta lubi formy jasno określone, dosłowne swoją dosłownością, dotykalną dokumentacją, podające główny temat i równoległe formy kontrastujące z nim, na poły abstrakcyjne, a jednak pozwalające odbiorcy na jego własny sposób kontynuować myśl podaną. Te i podobne przemyślenia spowodowały powstanie tak zwanego medalu otwartego. To medal, który nie ma końca, który można stale uzupełniać notując w nim nowe spojrzenia, czy eksperymenty formalne, którego jednakowe elementy tak bardzo się różnią poprzez zawarte w nim treści. Wyraża on wspólną nam wszystkim chęć „zapisania się” – by nie przeminąć bez śladu. Spostrzeżenia te Józef Stasiński rozpoczął we wczesnych latach siedemdziesiątych, realizując je przez wszystkie minione lata pracy twórczej.

 

Przywołałam te słowa, gdyż są bardzo trafnym opisem zagadnień,  z którymi zmagają się i dzisiejsi medalierzy. Temat jest wiec wciąż aktualny. Artyści  często realizują serie tematyczne, w których każdy kolejny medal, czy plakieta dopowiadają coś nowego do głównego tematu, lub wprowadzają nowe wątki. Jest to swoisty sposób rozmowy z widzem, który może poruszony temat sam rozwijać i dopowiadać.

 

Współczesny medal, to właściwie „medalierska rzeźba”, gdyż powoli taki właśnie sposób kreowania medali coraz częściej dominuje. Często zaskakują nas coraz śmielsze rozwiązania formalne, w których trudno jest dopatrzyć się bezpośrednich związków z nowożytnym medalierstwem klasycznym. Nie znaczy to jednak, że tradycyjna  formuła medalu, sięgająca swymi korzeniami włoskiego odrodzenia, dziś została zapomniana.

Wyrazem tego jest również prezentowana ekspozycja. Artyści oraz organizatorzy wystawy mają nadzieję, że prezentowane prace przysporzą zwiedzającym wielu satysfakcjonujących przeżyć i wzruszeń.

Tekst: Barbara Kozarska-Orzeszek


Strona galerii: www.mkisz.hu


Wystawa zorganizowana została przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu w ramach Spotkań Wyszehradzkich. Ekspozycja  dofinansowana przez Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego i Miasto Wrocław oraz przez Nemzeti Kulturális Alap.

      
                                            

Organizator:

Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu – Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego

 Urząd Marszałkowski



Współorganizatorzy:

Węgierski Związek Artystów Plastyków w Budapeszcie

 

Instytut Polski w Budapeszcie

 

Patronat medialny:

    

 

 

więcej informacji

Aktualności

« powrót

POŁĄCZYŁ NAS DOLNY ŚLĄSK - wystawa pokonkursowa

POŁĄCZYŁ NAS DOLNY ŚLĄSK - wystawa pokonkursowa

Dodano: 13.12.2013 16:23

17 grudnia 2013 - 31 stycznia 2014
Dolnośląskie Centrum Informacji Kulturalnej OKiS,
Rynek-Ratusz 24



Wystawa pt. „Połączył nas Dolny Śląsk” składa się z prac nagrodzonych i wyróżnionych w dwóch konkursach: „Mój album rodzinny – Moja historia” oraz „Ślad naszej historii”, których pomysłodawcą i patronem honorowym jest Wicemarszałek Województwa Dolnośląskiego – Radosław Mołoń, zaś organizatorem Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu.

 

Konkurs „Mój album rodzinny – Moja historia” odbywał się w terminie: 18.06-15.11.2013 r. i polegał na stworzeniu albumu zawierającego zdjęcia, dokumenty i wspomnienia o trudnych latach 1945-1970, albumu pokazującego historie ludzi, którzy przybyli na Dolny Śląsk z różnych stron Polski, z terenów przyłączonych do Związku Radzieckiego i tutaj znalazłszy swój dom, zaczęli pisać nową historię tych ziem. Celem konkursu było rozbudzenie tożsamości kulturowej młodych Dolnoślązaków poprzez pokazanie pracy i codziennego życia ich dziadków w pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej.

Ideą konkursu „Ślad naszej historii”, który odbywał się w terminie: 2.10-6.11.2013 r., było zaś przedstawienie fotografii, pokazującej ważne wydarzenie z lat 1945-1970 w dziejach rodziny, grupy społecznej, miejscowości, zakładu pracy czy szkoły z terenu Dolnego Śląska wraz z krótkim (kilku zdaniowym) opisem.

 

Spośród nadesłanych prac Jury konkursów w składzie: Wojciech Romanowski, Roman Ziembicki, Michał Hose wyłoniło trzech finalistów:

 

Konkurs „Mój  album rodzinny – Moja historia”:

miejsce 1: Jan Baranowski „Z Zagłębia i z Podlasia na Dolny Śląsk”

miejsce 2: Małgorzata Murawska „Mój album rodzinny – Moja historia”

miejsce 3: Jakub Nejman „Rodzina Mrozków”

 

Konkurs „Ślad naszej historii”:

miejsce 1: Adam Ziemianowicz „Uczniowie szkoły mechanicznej”

miejsce 2: Joanna Jaskólska „Rodzina Bugrynów na podwórku”

miejsce 3: Krzysztof Szozda „Wieczerza wigilijna”

 

Dolny Śląsk był miejscem mieszania się ludzi i kultur. Większość przesiedleńców i przybyszów chciała jednak powoli kształtować swoje otoczenie, tworzyć nowe relacje międzyludzkie i dostosowywać swoje życie do nowej rzeczywistości.

Lata 1945-1970 to czas zmiany wizerunku tych ziem. Najpierw odbudowa po zniszczeniach wojennych a potem budowa nowych osiedli , fabryk , instytucji oświatowych i kulturalnych.Powstały też nowe zjawiska kulturowe i obyczajowe. Niektóre z nich przekroczyły próg lokalności i dały ich uczestnikom nowe wrażenia i doświadczenia.

Tę nową społeczność budowali ludzie, którzy jeszcze żyją wśród nas. To ci, którzy tu przyjechali i których młodzieńcze lata przypadły na ten trudny okres. Swoją młodość kształtowali w nowej rzeczywistości, zdobywali umiejętności, wiedzę i wykształcenie. Wśród nich byli: Twoja Babcia, Twój Dziadek.

Warto zapisać wspomnienia tych ludzi a szczególnie warto, żebyście zrobili to Wy, ich wnukowie. Pokazać stare zdjęcia i dokumenty. Bo wtedy historia dolnośląska stanie się historią rodzinną, historią, tak naprawdę Waszą historią.

                                       Radosław Mołoń
Wicemarszałek Województwa Dolnośląskiego

 

Dwanaście prezentowanych na wystawie zdjęć wraz z opisami znalazło się na kartach drugiej edycji Dolnośląskiego Kalendarza Społecznego na 2014 rok.

Wernisaż: 17 grudnia 2013, godz. 11.00

 

Ekspozycja oraz kalendarz sfinansowane zostały ze środków Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

 

Fotografia z albumu Małgorzaty Murawskiej nadesłanego na konkurs „Mój album rodzinny – Moja historia”

 

 

Organizator:
Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu

dokis


Patronat honorowy: Wicemarszałek Województwa Dolnośląskiego - Radoslaw Mołoń

http://www.dcik.pl/files/logo%20urz%20marsz-male-1.jpg


  • Dodaj na Facebook
  • Dodaj na nk
  • Dodaj na gg
  • Dodaj na Wykop
  • Dodaj na Twitter
  • Dodaj na Blip

  • DCIK
  • Domek Romański
  • dokis